آشنای با مفاخر معماری ایران

هوشنگ سيحون را بايد باني، سردمدار و پيشكسوت جنبش نوگرایی ایرانی دانست. طرح او براي مقبره بوعلي‌سينا در همدان، نقطة آغاز اين سبك است. سيحون براي طرح اين مقبره، از طرح مقابر زمان بوعلي‌سينا مانند گنبد قابوس و مقابر سلاطين و نامداران عصر ساماني و سلجوقي الهام گرفت. او گذشته را تكرار نكرد، بلكه تركيب سنتي مقبره را به صورتي جديد، با استفاده از امكانات ساختاري مدرن و تلفيق با اشكال معماري مدرن به نمايش گذارد

هوشنگ سیحون مرد بناهای ماندگار درگذشت

در هر يك از مقابر طراحي شده توسط هوشنگ سيحون، خصوصيت ايراني ساختمان در عصر مدرن نشان داده شده است. با اين كه مقبره، ساختمان جديدي از نظر شكل و نوع ساختار به نظر مي‌آيد، ولي سنت ملي و هويت فردي شخصي كه بناي يادبود براي او طراحي شده نيز لحاظ گرديده است. مقبره نادرشاه افشار در مشهد و حكيم عمر خيام و استاد كمال‌الملك در نيشابور، سه مثال ديگر بسيار روشن و بارز در اين مورد هستند.

نادر اردلان را مي‌توان به عنوان نظريه‌پرداز اين سبك نوگرایی ایرانی قلمداد نمود. وي تحصيل كرده آمريكا است و هم‌اكنون نيز در آمريكا اقامت دارد. او در سال 1352 (1973م) به اتفاق همسر آن زمان خود، لاله بختيار، كتابي به نام حس وحدت (2) چاپ نمود. در اين كتاب وي معماري سنتي ايران و مفاهيم نهفته در اشكال آن را از منظر صوفي‌گري مورد تفسير قرار داد. او در اين دوره دو كار بسيار برجسته در ايران دارد

NADER-ARDALAN1

در طراحي مدرسه عالي مديريت ـ دانشگاه امام صادق كنوني ـ اردلان از پلان مدارس علميه قم كه به صورت حياط مركزي طراحي مي‌شد الهام گرفت. لذا مدرسه عالي مديريت به صورت يك حياط مركزي وسيع طراحي شد كه دور تا دور آن به جاي حجره طلبه‌ها، دانشكده‌هاي اين مدرسه قرار دارند. روي محور ورودي حياط نيز به جاي محراب و مدرس، يك كتابخانه قرار گرفته است
در طرح دانشگاه بوعلي‌سينا در همدان نيز چهارسوها و حياط مركزي‌هاي ساختمان‌هاي سنتي ايران به گونه‌اي جديد توسط اردلان شنان داده شده است
كامران ديبا را میتوان از معماران شاخص زمان پهلوی نامبرد. در طرح موزه هنرهاي معاصر در تهران، وي اجرا و تلفيق بتن نمايان با سنگ را زيباتر از هر معمار ديگر ايراني نشان داده است.

DIBA11

بي‌ترديد مي‌توان بيان نمود كه كار او از نظر نحوه اجرا، پرداخت و نمايش بتن نمايان با كارهاي لوكوربوزيه، لويي كان و تاداو آندو قابل مقايسه است. بر بالاي ساختمان اين موزه، بادگيرهاي يك طرفه شهرهاي كويري ايران جلوه‌اي زيبا و موزون يافته است. منتهي در اينجا بادگير عملكرد نورگير را دارد و به جاي باد، نور آفتاب به صورت غيرمستقيم وارد فضاي تالارهاي موزه مي‌شود. ايده گودال باغچه و حوض آب نيز به صورت انتزاعي در وسط ساختمان به نمايش گذاشته شده است

منبع مطالب : سایت هنر و معماری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*