09215815315 info@fanoo3.com

موزه هنرهای معاصر تهران:

معمارانه دانستنی های معماری موزه هنرهای معاصر تهران:

دانستنی های معماری

موزه هنرهای معاصر تهران:

ارسال شده توسط رسول صالحی پور

موزه هنرهای معاصر اولین موزه هنر معاصر در ایران است. این موزه در سال 1356 خورشیدی (1977 میلادی) به همت فرح پهلوی در ضلع غربی پارک لاله و در زمینی به مساحت 2000 متر مربع(به جز باغ تندیس‌ها) بنا شد و به جز آثاری که در خود جای داده یکی از نمونه های خاص معماری نوین ایرانی است و به نوعی خود موزه را می توان به عنوان اثری هنری شناخت. معماری موزه مجموعه ای است از سنت، مدرنیسم و مفاهیم فلسفی که توسط کامران دیبا یکی از معماران پست مدرن ایران در دهه 50 طراحی شده است. این موزه دارای گنجینه ای غنی از هنر مدرن غرب است که در سراسر جهان به خاطر این گنجینه نفیس شناخته شده و حائز اهمیت است. ساختمان موزه که متاثر از معماری سنتی ایرانی و تلفیق آن با عناصر معماری مدرن می باشد، ‌نمونه با ارزش و کم همتایی از معماری نوین ایرانی پدید آورده است. ساختمان موزه با الهام از بادگیرهای مناطق حاشیه کویر و با استفاده از نمای سیمان، سنگ و مس ساخته شده است. همچنین از عناصری چون چهارسو،‌ گذرگاه، ‌معبر و هشتی در معماری این فضا استفاده شده است.

diba

این موزه شامل 9 گالری،‌ بخش های اداری،‌کتابخانه، سالن نمایش،‌گنجینه، کافه تریا و باغ مجسمه می باشد. پس از وارد شدن به داخل موزه، در سمت چپ، محل فروش بلیط و نگهبانی و سمت راست قسمت اطلاعات را مشاهده می کنیم. سپس وارد فضای لابی و گالری یک می شویم. طراح این دو فضا را در هم ادغام کرده تا کسانی که جهت انتظار در لابی می نشینند همزمان بتوانند از گالری نیز بازدید کنند. از گالری یک می توان به کافه تریا و باغ مجسمه وارد شد.

Picture7 Picture8

هشت نگارخانه موزه که با اختلاف سطحی بی نظیر نسبت به هم بنا شده اند، بیننده را در مسیری چرخشی گرداگرد فضای اصلی موزه می گردانند؛ این مسیر به گونه ای طراحی شده است که انتهای هشتمین و آخرین نگارخانه به هشتی یا همان نگارخانه اول برمی گردد.

در طراحی موزه هنرهای معاصر دو دیدگاه مورد بررسی قرار داشت که هر دوی آنها به درستی انتخاب و مورد بازبینی قرار گرفتند: یکی در محوطه اطراف سایت بود یعنی پارک لاله(تهران) که یک پارک نسبتا بزرگ است و دیگری مسیر دسترسی به موزه که در کنار یکی از محورهای حرکتی پارک لاله قرار داشت.
کامران دیبا در طراحی موزه حیاط مرکزی را انتخاب کرد که علاوه بر اینکه یکی از نشانه های معماری ایرانی باشد بتواند به کمک آن فضایی مجزا از پارک را ایجاد کند. علاوه بر آن کامران دیبا با طراحی دید مناسب از حیاط مرکزی به پارک سعی بر برقراری رابطه با پارک نیز دارد. این رابطه در طراحی داخلی نیز با پنجره های دیواری و سقفی حفظ شده است.

موزه هنرهای معاصر تهران ساختمانی پست مدرنیست است که با بهره گیری از عناصر معماری کهن ایرانی به صورتی مینی مالیستی خود نمایی می کند. نکته قابل توجه در مسیر حرکت و سیرکولاسیون حرکتی موزه است. مسیر آغازین بازدید کنندگان، یک رمپ می باشد که شما را با حرکت دورانی خود به زیرزمین هدایت می کند. مخاطب مجبور به حرکتی آرام (شیب رمپ) و مارپیچ را دارد. گویی دیبا قصد داشته که مخاطب خود را از فضای خارج و نا آرام موزه رها کرده و به سمتی جدا و احساسات درونی خود باز گرداند. در مسیر حرکت کف گالری ها شیب ملایمی دارد که علاوه بر بالا بردن شما (مخالف رمپ ورودی) شما را به سمت محل شروع برای خروج هدایت می کند. آخر کار هم شما بدون متوجه شدن شیب مسیر به یکباره خود را مقابل همان رمپ خواهید دید.

 

نوشته شده توسط رسول صالحی پور

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*